W dobie powszechnego narzekania na jakość usług medycznych w Polsce, strajków lekarzy i pielęgniarek, ogólnie - w dobie zamieszania trafiłem do szpitala. W ciągu ostatnich ~12 lat (czyli: od momentu gdy operowano mnie ostatni raz) w szpitalu zaszły zmiany.

In minus należy wymienić to, iż sale chorych w znacznej części nie zostały dotąd wyremontowane. Straszą szarymi tynkami. Zatykającymi się toaletami. Rdzawymi zaciekami na panelach sufitowych. Gdzieniegdzie wiszą kable.

In plus … tutaj lista jest o wiele dłuższa. Zacznę od wspaniałej opieki. W każdym momencie, przed i po zabiegu, mogłem liczyć na pomoc i wsparcie personelu szpitala. Pielęgniarki były obecne nie tylko ‘na zawołanie’ ale także same zaglądały zapytać, czy wszystko z nami, chorymi, w porządku. Czy nie potrzebujemy jakiejś pomocy, leków etc. To samo dotyczyło opieki lekarskiej. Lekarze byli uprzejmi, pomocni. W każdej chwili mogłem liczyć na rzetelne wyjaśnienia dotyczące mojego stanu zdrowia, preferowanej i realizowanej formy leczenia. W każdej chwili mogłem także uzyskać pomoc psychologa co było dla mnie nie bez znaczenia, jako, iż z pomocy duchownych (całkowicie nieobecnych w szpitalu - poza kaplicą) nie korzystam. Największe wrażenie wywarła na mnie opieka anestezjologiczna w przeddzień i w dniu zabiegu. Muszę to napisać - od dawna nie poznałem tak komunikatywnej, oddanej swemu zawodowi a przez to mojemu dobru, osoby, jaką okazała się być prowadząca mnie anestezjolog. W swojej zawodowej poprawności była ona także nad wyraz pełna ludzkich odruchów. Komunikowała się nie tylko werbalnie, ale także pozawerbalnie - przez uśmiech czy dotyk. Ogólnie zmieniło się podejście do pacjenta. Jako, że zwróciłem na uwagę wcześniej muszę zaznaczyć, że jako profanowi rzuciło mi się w oczy też to, że znacznej poprawie uległo wyposażenie sali operacyjnej oraz pooperacyjnej, a ich stan techniczno-wizualny był wzorowy

Stan constans został zachowany w zakresie przyjęcia do szpitala. Nadal jest to proces zbytecznie wydłużony. Żmudny. Obarczony nadmiarem biurokratycznych wymogów.

Obecnie jestem szczęśliwym rekonwalescentem, który nad wyraz dobrze wspomina pobyt w NFZ’owskim szpitalu w Warszawie przy ulicy Banacha :)